Ruth Galloway maakt haar tweede uitstapje als de lichtelijk onhandige forensisch archeologe met een zwakte voor Nelson, de doorgewinterde, maar getrouwde rechercheur. De roman begint een paar maanden na het vorige avontuur Dodencirkel, en Ruth is zwanger, waarbij haar one night stand met Nelson als enige verklaring kan gelden. Ze wordt erbij geroepen als er menselijke botten worden gevonden op de plek waar vroeger een katholieke school heeft gestaan.

Twee vermiste kinderen uit een ander verleden

Als er verder wordt gezocht, worden er resten van twee kinderen gevonden die destijds vermist werden. Nog meer onderzoek laat zien dat de botten van de kinderen ouder zijn dan de school en teruggaan naar een tijd toen het terrein nog privébezit was en het huis werd bewoond door pubers die werden verzorgd/opgevoed door een jonge gouvernante. De geschifte zoon van toen is nu een oude man, erudiet en charmant, met een passie voor Romeinse mythologie.

Zwangerschap zonder liefde

Ondertussen willen de projectontwikkelaars dat de archeologen ophouden met zoeken, zodat ze kunnen bouwen en geld verdienen. Geen wonder dat iemand het op Ruth heeft gemunt – ze moet weg. Naast de bevindingen op het terrein is Ruth’s acceptatie van haar zwangerschap, haar genegenheid (niet alleen maar uit liefde) voor Nelson en het feit dat het stel zich realiseert dat hij gewoon getrouwd zal blijven, maar dat zij zijn kind zal krijgen, de pijlers van de roman.

Aansprekende personages als solide basis

Het zou kunnen dat dit niet alle lezers bevalt, maar ik vind Griffiths’ benadering van een andersoortige relatie verfrissend en innemend. Er is een aantal goede secondaire personages en de terugkeer van een aantal belangrijke personen uit haar eerste roman, met name druïde Cathbad, die steeds leuker wordt naarmate hij zich ontwikkelt. Geweldige personages en rake observaties, een originele setting en een goed plot.